Een ruilbeurs op zaterdagochtend, met een mancolijst
De ruilbeurs was in de kantine van een sporthal, twintig kilometer verderop, van negen tot drie. Ik was er om half tien. Er stonden een stuk of vijftien lange tafels, met handelaren achter bakken vol insteekkaarten per land en een paar verzamelaars die hun dubbelen in ruilboeken hadden meegebracht. Het rook naar koffie uit thermoskannen en naar oud papier. De entree was gratis, de koffie kostte een euro. Buiten miezerde het, en bij de deur lag een stapel oude catalogi die iemand had achtergelaten om mee te nemen.
In mijn tas zat wat ik inmiddels altijd meeneem:
- de pincet en een loep met lampje;
- de tandingmeter;
- een stapeltje pergamijnzakjes;
- mijn mancolijst, een uitgeprinte lijst met de vogelzegels die ik zoek, per land en per jaar.
Mijn budget was dertig euro, contant en in kleine biljetten, omdat niet iedere standhouder kan pinnen.
Het meeste vond ik in de bakken met motieven, waar zegels per onderwerp op kaarten zaten, voor tien tot vijftig cent per stuk. Na anderhalf uur bladeren had ik 64 vogelzegels voor 23 euro. Aan de ruiltafel achterin heb ik met een oudere verzamelaar zestig dubbele Belgische vogelzegels uit de vaste reeks geruild tegen twaalf zegels van Groenland en IJsland: vijf gewone tegen één, zonder over cataloguswaarde te beginnen. Dat was de prettigste ruil van de dag. Hij houdt zijn eigen tekorten nog met de hand bij, in een schrift met een elastiek erom, en wist zonder te kijken welke zegels hij miste.
Thuis kwam de tegenvaller. Mijn mancolijst was van september, en sindsdien had ik nog een kavel ingedeeld zonder de lijst bij te werken. Elf van de 64 bleek ik al te hebben. Bij nog eens vijf vond ik onder de loep een dunne plek van een oude plakker op de achterkant, die ik onder het tl-licht in de kantine had gemist. Die gaan naar de ruilstapel.
Voor de volgende keer: de mancolijst de avond ervoor bijwerken, elke zegel ook op de achterkant bekijken, bij het daglicht van een raam, en grote kavels laten liggen tot ik weet wat erin zit. Ook wil ik onderweg kort noteren wat ik al gekocht heb, want twee keer pakte ik aan een volgende tafel bijna dezelfde zegel opnieuw. Het bezoek was de moeite waard, al was het maar om de man van de ruiltafel, die me liet zien hoe hij een meetkaart van metaal gebruikt.